The father of the airplane inventors

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ένας διάσημος επίσκοπος από τις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, ταξίδευε ανά τις Ηνωμένες Πολιτείες δίνοντας ομιλίες σε θρησκευτικούς και ακαδημαϊκούς κύκλους.

Κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού του έλαβε και μια πρόσκληση, για δείπνο, από τον πρύτανη ενός μικρού, αλλά μεγάλης υπόληψης και προοδευτικού κολλεγείου, την οποία δέχτηκε με χαρά.

Στο σπίτι του πρύτανη, ο επίσκοπος έγινε δεκτός με θερμή υποδοχή και του προσφέρθηκε ένα εξαιρετικό δείπνο, με όλους τους τύπους.

Μετά το δείπνο, τα εξέχοντα μέλη του διδακτικού προσωπικού συγκετρώθηκαν γύρω από τον προσκεκλημένο τους για να συζητήσουν, για το μέλλον, πίνοντας μπράντυ και καπνίζοντας πούρα.

"Τι πιστεύετε ότι μας επιφυλάσσει το μέλλον της ανθρωπότητας;", τον ρώτησε ένα μέλος του διδακτικού προσωποκού.

Η έκφραση του επισκόπου έγινε αυστηρή, η ευθυμία εξαφανίστηκε από το πρόσωπό του.

"Καλέ μου άνθρωπε, το μέλλον είναι σκοτεινό", απάντησε. "Κατά τη γνώμη μου έχουμε ανακαλύψει ό,τι ήταν να εφευρεθεί και τώρα βρισκόμαστε στην οδό της παρακμής και της αυτοκαταστροφής."

Η σιωπή έπνιξε το δωμάτιο.

Τελικά, ο πρύτανης του κολλεγείου, (ο οποίος ήταν και καθηγητής της φυσικής), μίλησε :

"Επίσκοπέ μου", ξεκίνησε να λέει με απολογητικό ύφος, "παρακαλώ επιτρέψατέ μου να διαφωνήσω μαζί σας. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι βρισκόμαστε στις παραμονές της καταστροφής. Διαισθάνομαι ότι είμαστε στις αρχές μιας εποχής μεγάλης προόδου, όμοια της οποίας δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος μας. Δεν θέλω να σας προσβάλλω, αλλά ειμαι πεπεισμένος ότι πράγματα τα οποία σήμερα είναι μόνο στα όνειρά μας, αύριο σίγουρα θα αποτελέσουν πραγματικότητα."

Ο επίσκοπος εξεπλάγη. Δεν ήταν συνηθισμένος να τον προκαλούν, ακόμα και με τόσο ευγενικό τρόπο.

"Ποιά όνειρά μας πιστεύετε ότι θα ζήσουμε;", ρώτησε.

"Πιστεύω ότι μια μέρα ο άνθρωπος θα μπορέσει να πετάει σαν τα πουλιά."

"Πρέπει να είστε τρελός", φώναξε ο επίσκοπος. "Η πτήση είναι προνόμιο των αγγέλων."

Με αυτά τα λόγια έφυγε βιαστικά από το δωμάτιο, τερματίζοντας κατ' αυτόν τον τρόπο τη συζήτηση εκείνο το βράδυ.


Ξέρετε, το στοιχείο που δεν σας αποκάλυψα είναι ότι το επώνυμο του επισκόπου ήταν: "Wright"!.

Έπειτα από μερικές δεκαετίες οι δύο γιοί του, ο Orville και ο Wilbur, έκαναν το όνειρο της πτήσης πραγμτικότητα στις ανεμοδαρμένες αλυκές του Kitty Hawk.

Βλέπετε, παρ' όλες τις γνώσεις του, ο επίσκοπος δεν ήταν ανοιχτός στην ιδέα της αλλαγής. Ήταν προσκολλημένος στον τρόπο σκέψης του και αρνιόταν να αλλάξει την οπτική του γωνία.

Μπορείτε να φαωταστείτε τι θα γινόταν εάν και όλοι εμείς οι υπόλοιποι είχαμε την ίδια νοοτροπία;